--W - E - L - C - O - M - E --

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Στην Αργολίδα

Τί κρίμα που όλες οι φωτογραφίες μου από την εκδρομή χαθηκαν..!
Πρώτος σταθμός η Μηκυναϊκή ακρόπολη της Μιδέας, ανάμεσα στις Μηκύνες και την Τύρινθα.

Εντυπωσιακός χώρος, που με το συννεφιασμένο καιρό σε έκανε να νομίζεις ότι είσαι σε μία άλλη χώρα, ίσως στη Σκωτία...

Η θέα από την οχυρή θέση είναι καταπληκτική, βλέπεις από το Ναύπλιο μέχρι το Άργος και τις Μυκήνες. Σε αυτό άλλωστε η Μιδέα όφειλε την ακμή της.
Το κάστρο εντυπωσιακό και καλά σωζόμενο σε μεγάλο βαθμό. Τα διάφορα κτίρια του χώρου αναγνωρίζονται χάρη στις επεξηγηματικές επιγραφές. Είναι περίεργο να περπατάς σε ένα μηκυναϊκό δρόμο. Ο χώρος περιφραγμένος, καθαρός - ο φύλακας είχε ανοίξει αλλά έλειπε - και οι πινακίδες πολύ βοηθητικές.

Κάτω από τη Μιδέα, το βασιλικό μηκυναϊκό νεκροταφείο των Δενδρών. Το νεκροταφείο μοιάζει με αυτό των Αηδονιών. Υπάρχει ένας θολωτός τάφος και πολλοί θαλαμωτοί. Οι τάφοι απέδωσαν πλούσια κτερίσματα, ανάμεσα τους την πανοπλία που φυλάσσεται στο Αρχ. Μουσείο του Ναυπλίου.
Ο χώρος περιφραγμένος και φροντισμένος μα κλειστός λόγω έλλειψης προσωπικού. Αυτό δεν με εμπόδισε βέβαια να πηδήξω μέσα από τη μάντρα.

Τελευταίος σταθμός το Ηραίο. Είχα ξαναβρεθεί εκεί όταν επέστρεψα από την Αγγλία, μα δεν θυμόμουν καθόλου το χώρο. Σώζονται τα δάπεδα μόνο από τα πολλά κτίρια. Ο χώρος περιφραγμένος, υπήρχε φύλακας, μα πινακίδες πουθενά! Θα πρέπει να είσαι αρχαιολόγος για να ξέρεις τί βλέπεις.


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Στη Λαυρεωτική ξανά

Ζεστή και ηλιόλουστη η μέρα σήμερα, και για άλλη μία φορά πήρα το δρόμο για τη Λαυρεωτική.
Αυτή τη φορά κατέβηκα τη Βουλιαγμένης - ένα δρόμο που δεν μου αρέσει καθόλου- και πήγα για περπάτημα στη Σαρωνίδα. Μία διαδρομή 45 λεπτών παράλληλα με την ακτογραμμή, κινούμενος δίπλα στη θάλασσα. Πολύ ωραία η διαδρομή, με όμορφους κολπίσκους και απρόσκοπτη θέα στη θάλασσα. Ο Δήμος έχει χαράξει και στρώσει ένα μονοπάτι, και έτσι συναντάς αρκετό κόσμο που κατεβαίνει για περπάτημα. Το μόνο αρνητικό ο έντονος θόρυβος από την παρακείμενη λεωφόρο.

Για περισσότερη ησυχία προχώρησα ακόμα πιο κάτω και κατέληξα στο Θορικό. Δεν ανέβηκα στο θέατρο, το έχω δει αρκετές φορές, αλλά κινήθηκα περιμετρικά αυτού. Δίπλα ακριβώς βρίσκονται τα ερείπια του αρχαίου οικισμού και η βάση ενός πύργου. Παράξενη η αίσθηση του να περπατάς στον αρχαίο κεντρικό δρόμο, με τις εισόδους των σπιτιών (ή εργαστηρίων;) να στέκουν ανοιχτές.  

Μία ταμπέλα έχει τοποθετηθεί στην είσοδο του αρχαιολογικου χώρου, και ο επισκέπτης πληροφορείται ότι πέρα από τα προαναφερθέντα μνημεία, στο λόφο υπάρχουν αρκετά νεκροταφεία. Μάλιστα οι μυκηναϊκοί τάφοι, στην κορυφή του λόφου, δεν είναι δύο αλλά πέντε! Θα το εξακριβώσω σε επόμενη επίσκεψη...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Λαύριο - Σούνιο -Αθήνα
Η μέρα ήταν πολύ φωτεινή σήμερα και οι αρχαιολογικοί χώροι με δωρεάν πρόσβαση.
Ευκαιρία λοιπόν για μια μικρή εκδρομή.
Για καφέ στο Λαύριο και περπάτημα στο Σούνιο.

Τι κρίμα που η φωτογραφική μου μηχανή χάλασε! 

Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι ήταν οι πέρδικες, που έχουν αυξηθεί και βλέπεις αρκετές μόλις μπαίνεις στον αρχαιολογικό χώρο. Δείχνουν εξοικιωμένες με τους επισκέπτες, οι οποίοι ξαφνιάζονται.
Είδα για πρώτη φορά πέρδικα στο Σούνιο, ένα καλοκαίρι πριν χρόνια. Τι περίεργο σώμα που έχουν, μικρό και στρογγυλό!

Και μετά ψώνησα ένα μικρό δωράκι για τον εαυτό μου από το Πωλητήριο του χώρου που άνοιξε μόλις εχθές.

Και μετά στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Με γρήγορο βηματισμό περιηγήθηκα σε όλες τις αίθουσες του Μουσείου μέσα σε μία μόλις ώρα.

---------------------------------------------------------------------------------------
Στην Πνύκα 
Η Ακρόπολη και ο Λυκαβηττός από την Πνύκα

Μία συνήθεια που απέκτησα την εποχή της ασθένειας μου είναι το περπάτημα. Εννοώ όχι την πεζοπορία στην εξοχή, που ενδεχομένως ενέχει έντονη φυσική άσκηση, αλλά το πιο χαλαρό περπάτημα στην πόλη.

Και τώρα, καθώς ο καιρός δρόσισε και προσφέρεται για τέτοιες βόλτες, επανέλαβα τη διαδρομή που πολλές φορές έκανα το καλοκαίρι.

Από το σπίτι μου στο Γκάζι, και από εκεί στον πεζόδρομο του Κεραμεικού, το Θησείο, τη Δ. Αρεοπαγίτου και την Πνύκα.

Αν και ο Παρθενώνας είναι το πιο διάσημο σημείο της Αθήνας, νομίζω ότι η Πνύκα έχει μία ακόμα σπουδαιότερη αξία, καθώς εκεί ήταν ο τόπος συνέλευσης της εκκλησίας του Δήμου των Αρχαίων Αθηνών. Εκεί δημιουργήθηκε στην ουσία η Δημοκρατία.
---------------------------------------------------------------------------------------
Για πεζοπορία στα Αιγόσθενα

Πάει καιρός από τότε που πήγα τελευταία φορά για πεζοπορία.
Σήμερα, λοιπόν, σκέφτηκα να πάω και με την ευκαιρία αυτή να δοκιμάσω το GPS που έχω αγοράσει (eTrex10) για πρώτη φορά.

Βρήκα μία ενδιαφέρουσα διαδρομή στο διαδύκτιο και είπα να τη δοκιμάσω.

Ήταν μία διαδρομή 3,5 ωρών που αποδείχτηκε πιο δύσκολη απ' ό, τι περίμενα!

Ξεκίνησα ανεβαίνοντας το όρος Μύτικας, κινούμενος μέσα σε χαμηλή βλάστηση και πεύκα.
Σε αυτό το τμήμα της διαδρομής περπατάς έχοντας στην πλάτη σου τον κόλπο των Αιγόσθενων.

Φτάνοντας στην κορυφή, βγαίνεις σε ένα πλάτωμα, όπου υπάρχουν μαντριά. Πέρα από ένα δεμένο σκύλο, δεν συνάντησα άλλο ίχνος ζωής! 
Ως εδώ η σήμανση του μονοπατιού είναι ικανοποιητική και σε βοηθά να μην χάσεις την πορεία σου.

Το πλάτωμα αυτό είναι πολύ βολικό, καθώς αποτελεί μία ευκαιρία για ξεκούραση, μετά την κοπιαστική ανάβαση.

Στο σημείο αυτό η πορεία σε βγάζει στην πλευρά του Κορινθιακού κόλπου, όπου η θέα είναι μοναδική. Νομίζω ότι από αυτό το σημείο και στο εξής, όπου υπάρχει οπτική επαφή με τη θάλασσα, ξεκινά το καλύτερο τμήμα της διαδρομής.

Καθώς κινείσαι στο πλάτωμα, συναντάς πολλές ερειπωμένες καλύβες. Οι κάτοικοι τους θα απολάμβαναν μία καταπληκτική θέα, φαντάζομαι ωστόσο ότι ζούσαν απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο. Μού θύμισε αντίστοιχες καλύβες που έχω συναντήσει στο χωριό μου, τα Κρυονέρια Αιτ/νίας, και τα όσα είχα διαβάσει για τη ζωή των κτηνοτρόφων στη Μύκονο, όταν την είχα επισκεφτεί.  

Από εδώ αρχίζει η κατάβαση. Η θάλασσα βρίσκεται ακριβώς από κάτω σου, και όσο κινείσαι την πλησιάζεις.
Το τμήμα αυτό έχει ελλειπή σήμανση. Αν δεν είχα το GPS δεν θα ήξερα που να κατευθυνθώ.

Αφού λοιπόν κατέβεις αρκετά χαμηλά, αρχίζεις πάλι να βλέπεις τον κόλπο των Αιγόσθενων (η διαδρομή είναι κυκλική) και στην ουσία επιστρέφεις στον οικισμό παραλιακά. Βέβαια παραλία δεν υπάρχει, μόνο βράχια. Σε κάποια σημεία μόνο υπάρχουν κολπίσκοι με αμμουδερές παραλίες. 

Ένα ζευγάρι έκανε μπάνιο και δύο -τρεις παρέες ψάρευαν. 
Ο καιρός ήταν πολύ καλός, είχε ήλιο που όμως δεν σε ενοχλούσε. 

Επιστρέφοντας στο χωριό συναντούσες μερικούς γενναίους λουόμενους και λίγο κόσμο στις ταβέρνες.

Γενικά η διαδρομή ήταν πολύ καλή, πέρα από το ότι κουράστηκα προς το τέλος της. Η επαφή με τη θάλασσα ήταν μοναδική. Οι έρημες παραλίες με το κυπαρισσί χρώμα δημιουργούσαν ένα περίεργο συναίσθημα.

Το GPS στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Δεν θα μπορούσα να κάνω τη διαδρομή χωρίς αυτό. Εις το επανιδείν!
---------------------------------------------------------------------------------------
Στην Κέρκυρα ξανά
---------------------------------------------------------------------------------------
Chimes at Midnight
Directed by Orson Welles
1965


Μία συρραφή σεξπηρικών έργων με σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή τον Orson Welles. Μπορεί η πλοκή της ταινίας να μην σε απορροφά, ωστόσο το υποκριτικό ταλέντο του Welles και η σκηνοθεσία του είναι καταπληκτικές. Το κείμενο είναι γραμμένο σε σεξπηρικό τόνο και αυτό ίσως κουράζει, ωστόσο παραμένει όμορφο και ιδιαίτερο. 


---------------------------------------------------------------------------------------
The American Friend

Directed by Wim Venders, 1977
based on Patricia Highsmith's novel Ripley's Game
  
A peaceful portrait framer with a sharp eye for art pieces gets involved in a vicious circle of murders. 
The films does convey P. Highsmith's psychological suspense, with the main characters trapped in their own guilt and remorse.