Επιστροφή σε γνώριμα μέρη, πολλά χρόνια πολλά μετά την πρώτη μου επίσκεψη εκεί.
Ένα ταξίδι στη Σύρο το χειμώνα και ένα άλλο, μακρύτερο ταξίδι στον Άη Στράτη και την Καβάλα το Πάσχα, κόρεσαν την επιθυμία μου για μακρινούς προορισμούς. Έτσι, φέτος το καλοκαίρι διάλεξα ένα πιό κοντινό τόπο για τις διακοπές μου, αντί για ένα ακριτικό νησί του Αιγαίου: την Αργολίδα.
Είχα ξαναβρεθεί στην Ερμιόνη για λίγες μέρες ένα καλοκαίρι πολλά χρόνια πριν. Αυτή τη χρονιά το κόστος καταλύματος εκεί ήταν ιδιαίτερα υψηλό, και έτσι βρήκα δωμάτιο σε ένα κοντινό χωριό, τα Δίδυμα.
Οι απαιτήσεις του μοναχικού ταξιδευτή μου δεν είναι πολλές, ίσως ασκητικές, όπως και το μόνιμο κατάλυμμα μου στην Αθήνα: ένα καθαρό δωμάτιο με κλιματισμό σε όχι πολύβουη τοποθεσία.
Τα Δίδυμα είναι μικρό, αγροτικό χωριό, στη μέση μίας κοιλάδας και σε κοντινή απόσταση από τη θάλασσα. Η ονομασία του αναφέρεται ήδη στην αρχαιότητα, και ίσως προκύπτει από τις δύο δολίνες που βρίσκονται στην περιφέρεια του χωριού.
Οι δολίνες είναι γεωλογικοί σχηματισμοί που ουσιαστικά είναι δύο στρογγυλές καθιζήσεις διαμέτρου εκαντοντάδων μέτρων και βάθους κάποιων δεκάδων μέτρων. Το έδαφος στις δολίνες είχε σημεία απορροής των υδάτων, ενώ τα πετρώματα που κάποτε τις γέμιζαν διαβρώθηκαν από τη ροή αυτών των νερών. Ένα σπάνιο φαινόμενο που δεν έχω συναντήσει αλλού στην Ελλάδα, με εξαίρεση ίσως το σημείο 'Χάος΄στη Λαυρεωτική, για το οποίο ωστόσο δεν έχω διαβάσει το γεωλογικό του υπόβαθρο.
Το δωμάτιο μου ήταν δίπλα στην πλατεία του χωριού, η οποία φιλοξενούσε ένα μικρό παντοπωλείο, μία ταβέρνα και δύο καφέ. Στη διάρκεια της ημέρας η πλατεία ήταν άδεια, και ζωντάνευε μόνο το βράδυ. Το χωριό έμοιαζε μισό-εγκαταλελειμένο, με κάποια, λίγα σπίτια φροντισμένα, και πολλά άλλα έρημα και αφημένα στην τύχη τους.
Οι παραλίες της περιοχής μου θύμισαν τη Ναυπακτία και τη Δωρίδα των παιδικών μου χρόνων. Λίγες αμουδερές ακτές, μα οι περισσότερες με πέτρες και βότσαλα. Ο κόσμος λίγος και σκορπισμένος. Άτομα 'ελεύθερα' στην ηλικία μου ήταν άφαντα, συναντούσες κυρίως συνταξιούχους και γονείς με μικρά παιδιά.
Κάθε βράδυ με έβρισκε για περπάτημα και βραδινό σε διαφορετικό οικισμό: Ερμιόνη, Πόρτο Χέλι, Κρανίδι, Τολό, Ναύπλιο. Το Τολό είχε πολύ κόσμο, άν και δεν κατάλαβα το λόγο. Μαζικός, φτηνός τουρισμός, χώρος περιορισμένος. Η Ασίνη που βρίσκεται στην άκρη του κόλπου του Τολού είναι ένας όμορφος αρχαιολογικός χώρος. Καταλαμβάνει ένα βραχώδες ακρωτήριο. Πρόσεξε την άψογη συναρμογή των πετρών του ελληνιστικού κάστρου της. Συνεχίζοντας παραλιακά, βρίσκεσαι στο κάμπινγκ του Τολού, εκεί όπου γυρίστηκε η σειρά "Το κάμπινγκ" τη δεκαετία του '80.
Τί όμορφες αναμνήσεις έχω από αυτή τη σειρά. Την παρακολουθούσα παιδί, το καλοκαίρι, στην τηλεόραση της γιαγιάς στο χωριό μας στην ορεινή Ναυπακτία. Η τηλεόραση ήταν πρόσφατο τεχνολογικό εφεύρημα στο χωριό που με δυσκολία έπιανε το σήμα της ΕΡΤ. Ο πρόσφατος θάνατος ενός εκ των πρωταγωνιστών της σειράς έκανε την επίσκεψη μου εκεί ακόμα πιό νοσταλγική.
Το Πόρτο Χέλι είναι ένας μικρός οικισμός. Αν εξαιρέσεις το παράκτιο μέτωπο με την τουριστική ανάπτυξη, μία βόλτα στο υπόλοιπο χωρίο φανερώνει τις φτωχές υποδομές, παρά τις επαύλεις με τα ελικοδρόμια που φιλοξενεί στα περίχωρα του. Μία βόλτα στην άλλη άκρη του κόλπου σε οδηγεί στα κατάλοιπα του αρχαίου οικισμού, πάνω σε ένα λόφο. Παρά τον πλούτο των ακριβών επισκεπτών του, ο χώρος είναι εντελώς αφημένος στην τύχη του, χωρίς μονοπάτια ή σήμανση. Η αίσθηση ωστόσο που σου δίνει καθώς ο ήλιος πέφτει στον κόλπο, είναι όμορφη.
Το Κρανίδι, χτισμένο πάνω σε λόφο, όπως πολλά παλιά Ιταλικά χωριά, διατηρεί κάτι από τον παλιό χαρακτήρα του. Και εδώ ο κόσμος λίγος και οι επιλογές για φαγητό μετρημένες και μάλλον μέτριες. Γενικά σε όλη τη διάρκεια της δεκαήμερης παραμονής μου δύσκολα οι γαστριμαργικές επιλογές ξέφευγαν από το πλαίσιο της τυπικής ελληνικής ταβέρνας, με πολύ κρέας, σουβλάκια κλπ.
Στις μέρες ης παραμονής μου έκανα μία μεγάλη διαδρομή ως το ανατολικό άκρο της νότιας ακτής της Αργολίδας. Ο δρόμος κινείται λίγο πιό εσωτερικά, όχι ακριβώς δίπλα στη θάλασσα, και η πρόσβαση σε αυτή δεν είναι πάντα εύκολη. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι πολλές ιδιοκτησίες, που ξεκινούν από τον κεντρικό δρόμο και εκτείνονται ως την παραλία, είναι περιφραγμένες, ακόμα και μακριά από οικιστικά κέντρα, με αποτέλεσμα ο επισκέπτης να μην έχει τη δυνατότητα να κινηθεί ως τη θάλασσα. Περιστασιακά συναντάς υγροβιότοπους, η ζέστη ωστόσο των ημερών δεν έκανε μία στάση εκεί ελκυστική.
Μία ενημερωμένη επίσκεψη στις άκρες της Αργολίδας δεν θα μπορούσε να μην περιλαμβάνει μία επίσκεψη στο σπήλαιο Φράχθι, ένα από τα σπουδαιότερα και πιό συνολικά ανεσκαμμένα σπήλαια της Ανατολικής Μεσογείου. Εδώ η σήμανση και η όδευση στο χώρο είναι εξαιρετικές. Δεν μπορείς παρά να αισθάνεσαι δέος μπροστά στην ιστορία δεκάδων χιλιάδων χρόνων και στο βαθμό αλλαγής του τοπίου στο διάστημα αυτό.
Η Ερμιόνη είναι ο πιό όμορφος οικισμός στην περιοχή. Και εδώ θα σταθώ στους αρχαιολογικούς χώρους. Είναι υποτυπωδώς περιφραγμένοι και χωρίς καμμία σήμανση. Αν, ωστόσο, μπεις στο χώρο που βρίσκεται δίπλα στο σχολείο, και παρατηρήσεις προσεκτικά, θα προσέξεις θαυμάσια ψηφιδωτά μίας παλαιοβυζαντινής εκκλησίας.
Και ένα σημείο που βρίσκεται εκτός βασικών διαδρομών: η Μονή Αγίου Δημητρίου Αυγού. Ακροβολισμένη σε ένα γκρεμό, στην είσοδο ενός φαραγγιού, ακατοίκητη και συντηρημένη σχετικά πρόσφατα, με διαδρομή που χρειάζεται ένα άνετο αυτοκίνητο - εγώ πεζοπόρησα για περίπου μία ώρα για να τη φτάσω. Το δραματικό τοπίο, η ερημιά της μονής, η ησυχία, όλα συνθέτουν ένα σπάνιο μέρος.
