Και να, λοιπόν, που χωρίς να το καταλάβω, κανόνισα να πάω για πεζοπορία στην ίδια διαδρομή, με την ίδια ομάδα και την ίδια εποχή, μα με ένα χρόνο διαφορά...
Ακολούθησα την πορεία αυτή και πέρυσι, μα δεν το θυμόμουν. Το αντιλήφθηκα λίγες μέρες πριν πραγματοποιηθεί η διαδρομή.
Το κρύο στην εκκίνηση, ψηλά στο βουνό, ήταν έντονο και η ομίχλη πυκνή. Δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί την ομίχλη να κινείται τόσο κοντά μου σε τέτοια ποσότητα και ένταση.
Κατεβαίνοντας το φαράγγι, με την κίνηση και το κύλισμα της μέρας, ζεστάθηκα. Η διαδρομή είναι εύκολη, το φαράγγι εντυπωσιακό. Το διαπερνάς σε διάφορα σημεία, πάνω από γέφυρες. Το νερό ενίοτε γίνεται πληθωρικό, μα δεν ξεπερνά το μέγεθος ενός ρέματος. Η ματιά μου δεν ξεκολούσε από τους βράχους, προσπαθώντας να εντοπίσει τα γεωλογικά στοιχεία για τα οποία διαβάζω εδώ και καιρό. Χάρηκα βλέπιντας πώς η ματιά μου έχει αλλάξει στο διάστημα που μεσολάβησε από τότε. Το γεωλογικό περιβάλλον είναι δυναμικό και υπό διαρκή αλλαγή, έστω και αν το μέτρο του ανθρώπινου χρόνου είναι σύντομο για να το αντιληφθεί.
Το πιό εντυπωσιακό, ίσως, στοιχείο των γεωλογικών αναγνωσμάτων μου ως τώρα, είναι το βάθος του γεωλογικού χρόνου και η έντονη επίδραση της διάβρωσης στη μορφολογία του περιβάλλοντος. Το φαράγγι είναι χαρακτηριστικό τοπίο όπου παρατηρείς αυτήν την επίδραση.
Οι ψηλές, συμπαγείς βραχώδεις πλαγιές ήταν πλήρεις πέτρινων θραυσμάτων, που αποκολλήθηκαν από το βράχο, λόγω βροχής και αέρα. Από εκεί, το νερό του ρέματος τα κατεβάζει στον κάμπο, θρυμματίζοντας τα στην πορεία. Το ότι το φαράγγι προκλήθηκε από τη διάβρωση και την πίεση που το νερό έχει ασκήσει στους βράχους, είναι κάτι που δυσκολεύομαι να συλλάβω.
Παρά το σύντομο της ανθρώπινης ζωής, συγκριτικά με αυτά τα φαινόμενα, είμαστε σε θέση να διαπιστώσουμε ότι σήμερα συμβαίνουν αλλαγές που δεν έχουν συμβεί για χιλιάδες ή και εκατομμύρια χρόνια. Εννοώ την κλιματική αλλαγή και, εν προκειμένω, τη μείωση του νερού στο φαράγγι.
