Στη Δαφνούλα Βοιωτίας

Αρχικός σκοπός ήταν η επίσκεψη στο πέτρινο γεφύρι πάνω από τον ποταμό Ασωπό. Ωστόσο, ένα μονοπάτι αχνοφαινόταν στην απέναντι όχθη. Ακολουθώντας το, μπήκα στο φαράγγι που σχηματίζεται αμφίπλευρα του ποταμού.

Το μονοπάτι κινείται για αρκετή ώρα παράλληλα με τον ποταμό και σε χαμηλό υψόμετρο, ώσπου καταλήγει σε ερειπωμένη αγροικία. Εκεί το φαράγγι γίνεται απότομο, και το μονοπάτι συνεχίζει με ήπια ανηφόρα ως την κορυφή. 

Εκεί σχηματίζεται ένα πλάτωμα, όπου συναντάς ερείπια άλλου παλιού κτίσματος. Η επιστροφή είναι σχετικά εύκολη, καθώς η πίσω πλευρά του φαραγγιού έχει πολύ ήπια κλίση προς τον κάμπο. 

Διάβασα ότι πρόσφατες μετρήσεις έδειξαν ότι ο ποταμός είναι αρκετά μολυσμένος, αν και αυτή είναι παλιά ιστορία που δυστυχώς συνεχίζεται. Δεν έχω, ωστόσο, διαβάσει τους λόγους για αυτό, ούτε γιατί το πρόβλημα εξακολουθεί να υφίσταται, αν και έχει διαγνωστεί εδώ και πολύ καιρό. 

Η μέρα ήταν πολύ όμορφη, αν και θα έπρεπε να είναι πιό κρύα. Κυκλάμινα, αγριοχλαδιές, κρόκοι, πουρνάρια, βατραχάκια, κουρούνες και κοκκινολέμηδες είναι μερικά από τα είδη χλωρίδας και πανίδας που συνάντησα. Κάποια από τα υπόλοιπα είναι καταγεγραμμένα εδώ.  

Δειγματοληπτική ηχητική καταγραφή του περιβάλλοντος μου βρίσκεται εδώ: 

Στην αρχαία Σπάρτη και το Παράλιο Άστρος

Στη Σπάρτη μετά από αρκετά χρόνια.

Περπάτημα στη μικρή πόλη και τον αρχαιολογικό χώρο. Ο χώρος έχει φροντιστεί και οργανωθεί από τότε που τον επισκέφτηκα την τελευταία φορά. Το αρχαίο θέατρο προκαλεί θαυμασμό με το μέγεθος του.

Την επομένη μέρα, στο δρόμο της επιστροφής, επίσκεψη στον υδροβιότοπο Μουστού, κοντά στο Παράλιο Άστρος. Περπάτημα από το χώρο στάθμευσης ως τη θάλασσα. Καταγραφή της χλωρίδας που συνάντησα.

 

Στην αρχαία Κόρινθο

 

Για περπάτημα στην αρχαία Κόρινθο, σε μνημεία έξω από τον κύριο αρχαιολογικό χώρο. Με οδηγό το χάρτη ανασκαφών της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών και το χάρτη της ToposText. 

Τα αρχαία μνημεία είναι μέσα στα περιβόλια των ντόπιων. Ροδιές, ελιές, λεμονιές, συκιές και μουριές είναι μερικά από τα φυτά που συνάντησα. Κάποια από τα υπόλοιπα είναι καταγεγραμμένα εδώ. 

Καλοκαίρι στην Αργολίδα

 

Επιστροφή σε γνώριμα μέρη, πολλά χρόνια πολλά μετά την πρώτη μου επίσκεψη εκεί.

Ένα ταξίδι στη Σύρο το χειμώνα και ένα άλλο, μακρύτερο ταξίδι στον Άη Στράτη και την Καβάλα το Πάσχα, κόρεσαν την επιθυμία μου για μακρινούς προορισμούς. Έτσι, φέτος το καλοκαίρι διάλεξα ένα πιό κοντινό τόπο για τις διακοπές μου, αντί για ένα ακριτικό νησί του Αιγαίου: την Αργολίδα.

Είχα ξαναβρεθεί στην Ερμιόνη για λίγες μέρες ένα καλοκαίρι πολλά χρόνια πριν. Αυτή τη χρονιά το κόστος καταλύματος εκεί ήταν ιδιαίτερα υψηλό, και έτσι βρήκα δωμάτιο σε ένα κοντινό χωριό, τα Δίδυμα. 

Οι απαιτήσεις του μοναχικού ταξιδευτή μου δεν είναι πολλές, ίσως ασκητικές, όπως και το μόνιμο κατάλυμμα μου στην Αθήνα: ένα καθαρό δωμάτιο με κλιματισμό σε όχι πολύβουη τοποθεσία. 

Τα Δίδυμα είναι μικρό, αγροτικό χωριό, στη μέση μίας κοιλάδας και σε κοντινή απόσταση από τη θάλασσα. Η ονομασία του αναφέρεται ήδη στην αρχαιότητα, και ίσως προκύπτει από τις δύο δολίνες που βρίσκονται στην περιφέρεια του χωριού.

Οι δολίνες είναι γεωλογικοί σχηματισμοί που ουσιαστικά είναι δύο στρογγυλές καθιζήσεις διαμέτρου εκαντοντάδων μέτρων και βάθους κάποιων δεκάδων μέτρων. Το έδαφος στις δολίνες είχε σημεία απορροής των υδάτων, ενώ τα πετρώματα που κάποτε τις γέμιζαν διαβρώθηκαν από τη ροή αυτών των νερών. Ένα σπάνιο φαινόμενο που δεν έχω συναντήσει αλλού στην Ελλάδα, με εξαίρεση ίσως το σημείο 'Χάος΄στη Λαυρεωτική, για το οποίο ωστόσο δεν έχω διαβάσει το γεωλογικό του υπόβαθρο.

Το δωμάτιο μου ήταν δίπλα στην πλατεία του χωριού, η οποία φιλοξενούσε ένα μικρό παντοπωλείο, μία ταβέρνα και δύο καφέ. Στη διάρκεια της ημέρας η πλατεία ήταν άδεια, και ζωντάνευε μόνο το βράδυ. Το χωριό έμοιαζε μισό-εγκαταλελειμένο, με κάποια, λίγα σπίτια φροντισμένα, και πολλά άλλα έρημα και αφημένα στην τύχη τους.  

Οι παραλίες της περιοχής μου θύμισαν τη Ναυπακτία και τη Δωρίδα των παιδικών μου χρόνων. Λίγες αμουδερές ακτές, μα οι περισσότερες με πέτρες και βότσαλα. Ο κόσμος λίγος και σκορπισμένος. Άτομα 'ελεύθερα' στην ηλικία μου ήταν άφαντα, συναντούσες κυρίως συνταξιούχους και γονείς με μικρά παιδιά.

Κάθε βράδυ με έβρισκε για περπάτημα και βραδινό σε διαφορετικό οικισμό: Ερμιόνη, Πόρτο Χέλι, Κρανίδι, Τολό, Ναύπλιο. Το Τολό είχε πολύ κόσμο, άν και δεν κατάλαβα το λόγο. Μαζικός, φτηνός τουρισμός, χώρος περιορισμένος. Η Ασίνη που βρίσκεται στην άκρη του κόλπου του Τολού είναι ένας όμορφος αρχαιολογικός χώρος. Καταλαμβάνει ένα βραχώδες ακρωτήριο. Πρόσεξε την άψογη συναρμογή των πετρών του ελληνιστικού κάστρου της. Συνεχίζοντας παραλιακά, βρίσκεσαι στο κάμπινγκ του Τολού, εκεί όπου γυρίστηκε η σειρά "Το κάμπινγκ" τη δεκαετία του '80. 

Τί όμορφες αναμνήσεις έχω από αυτή τη σειρά. Την παρακολουθούσα παιδί, το καλοκαίρι, στην τηλεόραση της γιαγιάς στο χωριό μας στην ορεινή Ναυπακτία. Η τηλεόραση ήταν πρόσφατο τεχνολογικό εφεύρημα στο χωριό που με δυσκολία έπιανε το σήμα της ΕΡΤ.  Ο πρόσφατος θάνατος ενός εκ των πρωταγωνιστών της σειράς έκανε την επίσκεψη μου εκεί ακόμα πιό νοσταλγική.

Το Πόρτο Χέλι είναι ένας μικρός οικισμός. Αν εξαιρέσεις το παράκτιο μέτωπο με την τουριστική ανάπτυξη, μία βόλτα στο υπόλοιπο χωρίο φανερώνει τις φτωχές υποδομές, παρά τις επαύλεις με τα ελικοδρόμια που φιλοξενεί στα περίχωρα του. Μία βόλτα στην άλλη άκρη του κόλπου σε οδηγεί στα κατάλοιπα του αρχαίου οικισμού, πάνω σε ένα λόφο. Παρά τον πλούτο των ακριβών επισκεπτών του, ο χώρος είναι εντελώς αφημένος στην τύχη του, χωρίς μονοπάτια ή σήμανση. Η αίσθηση ωστόσο που σου δίνει καθώς ο ήλιος πέφτει στον κόλπο, είναι όμορφη.

Το Κρανίδι, χτισμένο πάνω σε λόφο, όπως πολλά παλιά Ιταλικά χωριά, διατηρεί κάτι από τον παλιό χαρακτήρα του. Και εδώ ο κόσμος λίγος και οι επιλογές για φαγητό μετρημένες και μάλλον μέτριες. Γενικά σε όλη τη διάρκεια της δεκαήμερης παραμονής μου δύσκολα οι γαστριμαργικές επιλογές ξέφευγαν από το πλαίσιο της τυπικής ελληνικής ταβέρνας, με πολύ κρέας, σουβλάκια κλπ.

Στις μέρες ης παραμονής μου έκανα μία μεγάλη διαδρομή ως το ανατολικό άκρο της νότιας ακτής της Αργολίδας. Ο δρόμος κινείται λίγο πιό εσωτερικά, όχι ακριβώς δίπλα στη θάλασσα, και η πρόσβαση σε αυτή δεν είναι πάντα εύκολη. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι πολλές ιδιοκτησίες, που ξεκινούν από τον κεντρικό δρόμο και εκτείνονται ως την παραλία, είναι περιφραγμένες, ακόμα και μακριά από οικιστικά κέντρα, με αποτέλεσμα ο επισκέπτης να μην έχει τη δυνατότητα να κινηθεί ως τη θάλασσα. Περιστασιακά συναντάς υγροβιότοπους, η ζέστη ωστόσο των ημερών δεν έκανε μία στάση εκεί ελκυστική.

Μία ενημερωμένη επίσκεψη στις άκρες της Αργολίδας δεν θα μπορούσε να μην περιλαμβάνει μία επίσκεψη στο σπήλαιο Φράχθι, ένα από τα σπουδαιότερα και πιό συνολικά ανεσκαμμένα σπήλαια της Ανατολικής Μεσογείου. Εδώ η σήμανση και η όδευση στο χώρο είναι εξαιρετικές. Δεν μπορείς παρά να αισθάνεσαι δέος μπροστά στην ιστορία δεκάδων χιλιάδων χρόνων και στο βαθμό αλλαγής του τοπίου στο διάστημα αυτό.

Η Ερμιόνη είναι ο πιό όμορφος οικισμός στην περιοχή. Και εδώ θα σταθώ στους αρχαιολογικούς χώρους. Είναι υποτυπωδώς περιφραγμένοι και χωρίς καμμία σήμανση. Αν, ωστόσο, μπεις στο χώρο που βρίσκεται δίπλα στο σχολείο, και παρατηρήσεις προσεκτικά, θα προσέξεις θαυμάσια ψηφιδωτά μίας παλαιοβυζαντινής εκκλησίας.

Και ένα σημείο που βρίσκεται εκτός βασικών διαδρομών: η Μονή Αγίου Δημητρίου Αυγού. Ακροβολισμένη σε ένα γκρεμό, στην είσοδο ενός φαραγγιού, ακατοίκητη και συντηρημένη σχετικά πρόσφατα, με διαδρομή που χρειάζεται ένα άνετο αυτοκίνητο - εγώ πεζοπόρησα για περίπου μία ώρα για να τη φτάσω. Το δραματικό τοπίο, η ερημιά της μονής, η ησυχία, όλα συνθέτουν ένα σπάνιο μέρος.

Στο Μουσείο κυκλαδικής Τέχνης

Με αφορμή την πρόσφατη εγχείρηση μου απέφυγα μία εκδρομή στην εξοχή αυτήν
την ηλιόλουστη Κυριακή. Αντιμετώπισα την περίσταση αυτή σαν ευκαιρία να επισκεφτώ ένα μουσείο, και η πρώτη επιλογή που μου ήλθε στο νου ήταν το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης.
 
Η αφαιρετική αισθητική των κυκλαδικών ειδωλιών και η "σιωπηλή" τους υπόσταση, καθώς προέρχονται από ένα πολιτισμό που δεν έχει αφήσει γραπτά κείμενα, τους προσδίδει στα μάτια μου μία έντονη γοητεία και τα κάνει διαχρονικά. Μάλλον δεν είμαι ο μόνος που αισθάνεται έτσι, αν αναλογιστεί κανείς την επίδραση τους στην νεωτεριστική δυτική τέχνη του πρώτου μισού του 20ού αιώνα.
 
 Αν και, στον ανυποψίαστο θεατή τους, τα ειδώλια δείχνουν να είναι σχεδόν ίδια, μία πιό προσεκτική ματιά σε συνδυασμό με σχετικό διάβασμα, αποκαλύπτουν την ποικιλία στην απόδοση τους και την εξέλιξη τους μέσα στην μακραίωνη πορεία του πρωτοκυκλαδικού πολιτισμού στο χρόνο (3.200π.Χ - 2.300π.Χ.). Πολύ βοηθητικό στην κατανόηση αυτής της εξέλιξης  είναι το αναρτημένο εδώ "Σχεδιάγραμμα τυπολογικής εξέλιξης των κυκλαδικών ειδωλίων" (κάνε κλικ πάνω στο αρχείο για να ανοίξει σε μεγαλύτερο, πιό ευανάγνωστο μέγεθος. Πηγή: ιστοσελίδα Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης). 

Φαρσοκωμωδία από την κομμουνιστική Ρωσία

Εξώφυλλο έκδοσης του 
κειμένου στα αγγλικά
Ο αυτόχειρας
του Nikolai Erdman 
1922, ΕΣΣΔ 
στο Θέατρο Αλκμήνη
 
Φαρσοκωμωδία με τους ηθοποιούς να δίνουν τον εαυτό τους.
 
Η πορεία του έργου μέσα στο χρόνο, με την απαγόρευση παιξίματος του στην ΕΣΣΔ να κρατά ως την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, είναι από μόνη της μια ενδιαφέρουσα ιστορία και κάνει την παρακολούθηση του έργου ακόμα πιό ξεχωριστή.

Πάσχα στον Άη Στράτη, την Καβάλα και το Νέστο

 

Και μέρος της πανίδας και της χλωρίδας που συνάντησα είναι καταγεγραμμένη εδώ και εδώ.

Στην Κοιλάδα των Μουσών

 ,

Μέρος της πανίδας και χλωρίδας που συνάντησα είναι εδώ. 

Στη Νεμέα

Ανάβαση στο ύψωμα απέναντι από τη Νεμέα.

Η χλωρίδα και η πανίδα που κατέγραψα: https://www.inaturalist.org/projects/2026-03-29-nemea

Εύβοια - Φαράγγι Άγαλης

 

Και να, λοιπόν, που χωρίς να το καταλάβω, κανόνισα να πάω για πεζοπορία στην ίδια διαδρομή, με την ίδια ομάδα και την ίδια εποχή, μα με ένα χρόνο διαφορά...

Ακολούθησα την πορεία αυτή και πέρυσι, μα δεν το θυμόμουν. Το αντιλήφθηκα λίγες μέρες πριν πραγματοποιηθεί η διαδρομή.

Το κρύο στην εκκίνηση, ψηλά στο βουνό, ήταν έντονο και η ομίχλη πυκνή. Δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί την ομίχλη να κινείται τόσο κοντά μου σε τέτοια ποσότητα και ένταση.

Κατεβαίνοντας το φαράγγι, με την κίνηση και το κύλισμα της μέρας, ζεστάθηκα. Η διαδρομή είναι εύκολη, το φαράγγι εντυπωσιακό. Το διαπερνάς σε διάφορα σημεία, πάνω από γέφυρες. Το νερό ενίοτε γίνεται πληθωρικό, μα δεν ξεπερνά το μέγεθος ενός ρέματος. Η ματιά μου δεν ξεκολούσε από τους βράχους, προσπαθώντας να εντοπίσει τα γεωλογικά στοιχεία για τα οποία διαβάζω εδώ και καιρό. Χάρηκα βλέπιντας πώς η ματιά μου έχει αλλάξει στο διάστημα που μεσολάβησε από τότε. Το γεωλογικό περιβάλλον είναι δυναμικό και υπό διαρκή αλλαγή, έστω και αν το μέτρο του ανθρώπινου χρόνου είναι σύντομο για να το αντιληφθεί.

Το πιό εντυπωσιακό, ίσως, στοιχείο των γεωλογικών αναγνωσμάτων μου ως τώρα, είναι το βάθος του γεωλογικού χρόνου και η έντονη επίδραση της διάβρωσης στη μορφολογία του περιβάλλοντος. Το φαράγγι είναι χαρακτηριστικό τοπίο όπου παρατηρείς αυτήν την επίδραση. 

Οι ψηλές, συμπαγείς βραχώδεις πλαγιές ήταν πλήρεις πέτρινων θραυσμάτων, που αποκολλήθηκαν από το βράχο, λόγω βροχής και αέρα. Από εκεί, το νερό του ρέματος τα κατεβάζει στον κάμπο, θρυμματίζοντας τα στην πορεία. Το ότι το φαράγγι προκλήθηκε από τη διάβρωση και την πίεση που το νερό έχει ασκήσει στους βράχους, είναι κάτι που δυσκολεύομαι να συλλάβω. 

Παρά το σύντομο της ανθρώπινης ζωής, συγκριτικά με αυτά τα φαινόμενα, είμαστε σε θέση να διαπιστώσουμε ότι σήμερα συμβαίνουν αλλαγές που δεν έχουν συμβεί για χιλιάδες ή και εκατομμύρια χρόνια. Εννοώ την κλιματική αλλαγή και, εν προκειμένω, τη μείωση του νερού στο φαράγγι.

2026.02.23 Αίγινα: Ρέμα Σκοτεινής - Χρυσολεόντισσα & Δακίτες Παλαιοχώρας

Εδώ και χρόνια πηγαίνω στην Αίγινα για πεζοπορία, συνήθως μία φορά, γύρω στα Χριστούγεννα, και πάντα ακολουθώ την ίδια διαδρομή, κινούμενος περιμετρικά του υψώματος του Πρ. Ηλία.

Αυτή τη φορά ακολούθησα μία διαφορετική πορεία, κατά μήκος του ρέματος της Σκοτεινής, με κατάληξη στη Μονή Χρυσολεόντισσας. Η διαδρομή αυτή καθώς και άλλες είναι διαθέσιμες προς κατέβασμα σε αρχείο .gpx εδώ.

Η εμπειρία της διαδρομής μου έδειξε ότι το μισό, σχεδόν πρώτο τμήμα της είναι ασφαλτοστρωμένο. Αν και κινείσαι στην εξοχή, μπορείς να έλθεις με το αυτοκίνητο ως το τέλος του δρόμου και να περπατήσεις από εκεί και πέρα. 

Το ρέμα έχει λιγοστό νερό και κάποια στιγμή διέρχεσαι από την κοίτη του. Ωστόσο, έχει σκάψει το έδαφος σε βάθος αρκετών μέτρων, δίνοντας σου έτσι τη δυνατότητα να παρακολουθήσεις τη γεωλογική στρωματογραφία της περιοχής.

Το τοπίο είναι γυμνό στο μεγαλύτερο μέρος του, με χαμηλή βλάστηση. Μόνο προς το τέλος της διαδρομής, κοντά στο μοναστήρι, συναντάς δάσος πεύκων. Η θέα είναι απρόσκοπτη' ξεκινά από την Κακιά Σκάλα στα δεξιά, φτάνει στον Ισθμό, και συνεχίζει στην Επιδαύρεια γη, τα Μέθανα, την Τροιζινία για να καταλήξει στις Σπέτσες. 

Αρχαιολογικό-ιστορικό ενδιαφέρον έχει ο μεσαιωνικός πύργος στο μοναστήρι. Στο γύρω χώρο διατηρείται ένα μεγάλο αλώνι.

Πέρα από την πεζοπορία, βρήκα την ευκαιρία να επισκεφτώ ένα σημείο με μεγάλο γεωλογικό ενδιαφέρον. Απέναντι από την Παλαιοχώρα, στο χώρο ενός εγκαταλελειμμένου λατομείου, υπάρχουν εκχύσεις λαβών εκατομμυρίων χρόνων, ύψους πολλών μέτρων (γεωλογική περιγραφή εδώ, με μεγένθυνση του διαδραστικού χάρτη και επιλογή του σημείου). Είναι ένα αναπάντεχνο, άγνωστο και εντυπωσιακό σημείο.

Στο Ακραίφνιο Βοιωτίας

Πρωτότυπη πεζοπορία που συνδυάζει πολλά: το Βοιωτικό Κηφισό, τη λίμνη Υλίκη, τη μεσαιωνική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Ακραίφνιο, την αρχαία ακρόπολη στο λόφο πάνω από τον οικισμό, τα ερείπια βυζαντινής εκκλησίας δίπλα στην εθνική οδό, το μαντείο και ιερό του Πτώος Απόλλωνα.

Βρέθηκα στο Ακραίφνιο μέρα μετά από βροχές, και οι καταρράκτες που το ποτάμι σχηματίζει λίγο πριν χυθεί στη λίμνη είναι εντυπωσιακοί. Εξίσου εντυπωσιακοί είναι οι μαίανδροι του ποταμιού αμέσως πριν την εκβολή του στη λίμνη.

Ο πλούσιος αρχαιολογικός χώρος του μαντείου είναι δυστυχώς αφημένος στην τύχη του. Ο επισκέπτης δεν θα μπορέσει να καταλάβει και να εκτιμήσει τί βλέπει. Το κενό αυτό καλύπτει σε ένα βαθμό το σχετικό λήμμα στη Βοιωτική Διαδικτυακή Πολιτιστική Εγκυκλοπαίδεια που έχει συντάξει το Ίδρυμα Μείζωνος Ελληνισμού.

 Στην περιοχή υπάρχουν και άλλα σημεία αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, που όμως δεν πρόλαβα να επισκεπτώ. Την επόμενη φορά!

Στην Παραλίμνη Βοιωτίας

Καταγραφή ειδών πουλιών στην Παραλίμνη Βοιωτίας, στο πλαίσιο της ετήσιας δράσης "Μεσοχειμωνιάτικες Καταμετρήσεις Υδροβίων Πουλιών".
 

Στο Αγκίστρι

Βιοσπαρίτης
Πρωτοχρονιάτικη πεζοπορία στο Αγκίστρι.

Η μέρα ήταν ηλιόλουστη μα αρκετά κρύα το πρωί και με δυνατό άνεμο. Το νησί κατάφυτο από πεύκα.

Κινήθηκα κυρίως σε δρόμο ασφαλτοστρωμένο και χωμάτινο. Συνάντησα λίγους ντόπιους και κάποιους τουρίστες. 

Η πορεία διέγραψε την περίμετρο σχεδόν του νησιού. Κινήθηκα με ρυθμό περίπου 3χλμ. ανά ώρα, διανύοντας 21χλμ. Κατέγραψα 58 είδη φυτών και 6 είδη πουλιών (εδώ). Στα ΝΔ του νησιού, όπου και μία λίμνη, είδα με τα κυάλια 2 πτηνά, μα δεν μπόρεσα να αναγνωρίσω το είδος τους.

Γεωλογικά το νησί αποτελείται από ασβεστόλιθους (χάρτης εδώ). Στις τομές που σχηματίζουν οι δρόμοι και στις ακτές παρακολουθείς τη στρωματογραφία. Πάνω από την παραλία Χαλικιάδα υπάρχουν βιοσπαρίτες. Πρόκειται για τύπο ασβεστόλιθου (limestone) που αποτελείται κυρίως από θραύσματα θαλάσσιων οργανισμών. Μπορείς να αντικρύσεις τα κοχύλια εντοιχισμένα στο πέτρωμα, αν και αλλοιωμένα από την αλμύρα και τον άνεμο (φωτ.).

Αίγινα: Παχειά Ράχη - Βλάχηδες

Τα τελευταία χρόνια επιστρέφω στην Αίγινα τέτοιες μέρες για μία πεζοπορία. Φέτος κινήθηκα στην ίδια διαδρομή με πέρυσι, περιμετρικά του Ελλάνιου Όρους. 

Το τοπίο μοιάζει σεληνιακό σε αυτήν την νότια πλευρά του νησιού. Και υπάρχει λόγος για αυτό: τα πετρώματα του νότιου μισού της Αίγινας είναι ηφαιστειογενή. Μαζί με τα γειτονικά Μέθανα, οι δύο αυτές περιοχές αποτελούν τις μόνες ηφαιστογενείς θέσεις σε μεγάλη ακτίνα. Όντως, η πιό κοντινή τους ηφαιστειογενής περιοχή είναι η Μήλος (χάρτης εδώ). 

Δεν έχασα την ευκαιρία να καταγράψω την πανίδα και τη χλωρίδα που συνάντησα (εδώ). Δυστυχώς δεν πρόλαβα να λοξοδρομίσω από την πορεία μου, για να επισκεφτώ τις θέσεις που ερευνά η Ελβετική Αρχαιολογική Σχολή σε αυτό το ΝΑ άκρο του νησιού. Ίσως μία επόμενη πεζοπορία να πρέπει να εστιάσει εδώ.